Skip to content

Kontrolowany test riluzolu w stwardnieniu zanikowym bocznym ad 7

2 miesiące ago

519 words

Jedenaście pacjentów w grupie riluzolu i trzech w grupie placebo miało zwiększenie aktywności aminotransferazy asparaginianowej. Jeden pacjent w grupie otrzymującej riluzol przerywał leczenie, ponownie rozpoczął leczenie i pozostawał w terapii do końca badania z wartościami aminotransferazy asparaginianowej w zakresie do czterech razy wyższym niż wartość normalna; wartość aminotransferazy alaninowej pozostała mniejsza niż dwukrotna wartość normalna. Jednoczesne zwiększenie obu aminotransferaz wystąpiło u pięciu pacjentów w grupie riluzolu, ale w żadnym z nich w grupie placebo. U wszystkich pacjentów przypisanych riluzolowi, którzy wycofali się z leczenia ze względu na zwiększenie aktywności aminotransferaz, wartości powróciły do wartości linii podstawowej w ciągu dwóch miesięcy po przerwaniu leczenia. Ogółem 44 pacjentów przerwało leczenie podczas badania (27 w grupie riluzolu i 17 w grupie placebo). Spośród 27 pacjentów w grupie riluzolu 19 pacjentów przerwało leczenie z powodu działań niepożądanych, w porównaniu z 9 z 15 pacjentów z grupy placebo, którzy przerwali leczenie. Dyskusja
Riluzol wywierał znaczący wpływ na wskaźniki przeżywalności i pogorszenie się mięśni w tym randomizowanym, rozwarstwionym, podwójnie zaślepionym, kontrolowanym placebo badaniu obejmującym 155 pacjentów ze stwardnieniem zanikowym bocznym. Wybraliśmy przeżycie jako główny punkt końcowy, abyśmy mogli odróżnić możliwą skuteczność leku od objawowego działania na funkcję, która nie zmniejszyła utraty neuronów motorycznych. Korzystnego wpływu riluzolu na przeżywalność nie można wytłumaczyć innymi czynnikami zakłócającymi. Kiedy rozważaliśmy wcześniej podane zmienne predykcyjne, które wpływają na przeżycie w stwardnieniu zanikowym bocznym, 2-6 nie mogliśmy zidentyfikować statystycznie istotnej różnicy między grupą placebo a grupą riluzolu przy wejściu. Wpływ leczenia na przeżycie po 12 miesiącach pozostawał znaczny po tym, jak kontrolowaliśmy inne czynniki ryzyka w analizie proporcjonalnych zagrożeń Coxa.
Aby zbadać reprezentatywnych pacjentów ze stwardnieniem zanikowym bocznym, uwzględniliśmy pacjentów, u których czas trwania choroby był szeroki. Wskaźnik śmiertelności w grupie placebo był w zakresie oszacowanym, gdy badanie było zaplanowane i zgadzało się ze wskaźnikami odnotowanymi w innych badaniach2-6,20. Nasi pacjenci byli reprezentatywni dla pacjentów ze stwardnieniem zanikowym bocznym i obejmowali około 5 procent wszystkich takich pacjentów we Francji25 w czasie próby.
Korzystny wpływ riluzolu na przeżycie wydaje się zależeć od miejsca wystąpienia choroby. Duży i znaczący efekt zaobserwowano u pacjentów ze stwardnieniem zanikowym bocznym o początku opuszkowym, podczas gdy u osób z chorobą początkową stwierdzono tylko tendencję do pozytywnego działania. Oczywiście, riluzol był mniej skuteczny u pacjentów z chorobą kończyn, ale w tym momencie nie możemy dokładnie wyjaśnić różnic w odniesieniu do wzorca początku. Taka uderzająca różnica między podgrupami musi jednak być interpretowana ostrożnie, ponieważ, jak zauważył Peto26, taki skutek może powstać przez przypadek. Niezależnie od miejsca wystąpienia choroby, działanie terapeutyczne riluzolu wydaje się związane z czasem, z silnym efektem obserwowanym w ciągu pierwszych 12 miesięcy i widocznym zmniejszeniem działania od 12 do 21 miesiąca (koniec kontrolowanego placebo). Kropka)
[przypisy: wzr sopot, choroba menkesa, moje sm blog ]

0 thoughts on “Kontrolowany test riluzolu w stwardnieniu zanikowym bocznym ad 7”

  1. [..] Blog oznaczyl uzycie nastepujacego fragmentu Odszkodowania za wypadek komunikacyjny[…]

Powiązane tematy z artykułem: choroba menkesa moje sm blog wzr sopot