Skip to content

Diagnostyka noworodkowa i leczenie choroby Menkesa ad 8

2 miesiące ago

518 words

Aby zidentyfikować kandydatów na leczenie, wykorzystaliśmy zależność miedzi od beta-hydroksylazy dopaminy, mierząc poziomy katecholamin w osoczu u zagrożonych niemowląt. Nasze wyniki wskazują, że podejście to ma wysoką czułość i swoistość w diagnozowaniu choroby Menkesa prospektywnie, w tym podczas jej krótkiego stadium przedobjawowego. Miedź jest włączona do apoenzymu dopaminy-.-hydroksylazy w przedziale trans-Golgiego neuronów noradrenergicznych, w procesie pośredniczonym przez ATP7A. U pacjentów z wrodzonym brakiem .-hydroksylazy dopaminy stosunek kwasu dihydroksyfenylooctowego do glikolu dihydroksyfenylowego jest większy niż 1000: 1, a stosunek dopaminy do noradrenaliny wynosi około 50: 1,18. Nasze wyniki wskazują, że małe, ale bardzo stałe podwyższenie w obu przypadkach współczynniki są charakterystyczne dla choroby Menkesa.
My i inni donieśliśmy o pojedynczych przypadkach choroby Menkesa, w których wczesne leczenie za pomocą wstrzykniętej miedzi wiązało się ze zmiennym sukcesem klinicznym7-13 lub z niepowodzeniem.9,28 Na podstawie korelacji między odkryciami molekularnymi a przedstawionym tu sukcesem klinicznym sugerujemy, że odpowiedź na wczesną terapię miedzianą zależy od genotypu ATP7A i że optymalne wyniki występują tylko u pacjentów z mutacjami, które pozwalają na pewien pozostały transport miedzi. Prawidłowe wyniki neurorozwojowe u pacjentów 5 i 8 mogą odzwierciedlać połączony efekt korekcji poziomów miedzi w surowicy (tabela 2) i zdolności do przenoszenia resztkowego transportu miedzi związanego odpowiednio z IVS9, DS, +6T . G i G666R. Spekulujemy, że ta aktywność była wystarczająca do dostarczenia miedzi przez barierę krew-mózg.
Pacjent 4, który również miał mutację G666R, wykazał pewne opóźnienie we wszystkich sferach rozwojowych układu nerwowego w wieku 36 miesięcy (ryc. 2), chociaż jego wynik kliniczny był lepszy niż u większości członków tej kohorty i lepszy niż u jego matczynego wuja, który później otrzymał diagnozę. Chociaż zgodność z eksperymentalnym leczeniem wydawała się być doskonała, niemowlę zgłosiło się do badania w wieku 22 dni, 8 do 17 dni później niż wszyscy pozostali uczestnicy. To późniejsze rozpoczęcie leczenia może wyjaśnić mniej udany wynik leczenia.
Nie znaleźliśmy dowodów na resztkowy transport miedzi u pacjentów z delecjami ATP7A, które zaburzają translacyjną ramę odczytu, a dziewięć niemowląt z chorobą Menkesa, u których wystąpiły te mutacje, nie osiągnęło normalnego rozwoju neurologicznego, pomimo wczesnego leczenia. Jednak ci pacjenci mieli lepsze przeżycie i mniejszą częstość napadów klinicznych (dwa z dziewięciu niemowląt lub 22%), niż spodziewano się wśród osób z nieleczoną chorobą Menkesa, 4 być może w wyniku ich dostępu do wczesnej diagnozy i leczenia. Mechanizmy leżące u podstaw tych ulepszeń u pacjentów z całkowitymi mutacjami powodującymi utratę funkcji pozostają niejasne.
Ponad 3-letnia terapia zastępowaniem miedzi u pacjentów z chorobą Menkesa może nie być konieczna lub pożądana. Wybraliśmy 3-letni okres leczenia na podstawie oczekiwanej nefrotoksyczności badanego leku i wiedzy, że mielinizacja mózgu jest zwykle zakończona przed 24 miesiącem życia. Znaleźliśmy dowody uszkodzenia cewek nerkowych związane z leczeniem miedzią u wszystkich badanych pacjentów, chociaż uszkodzenia te wydają się być odwracalne
[patrz też: wyrośl chrzęstno kostna, maciej pastuszczak, list pożegnalny do alkoholu ]

0 thoughts on “Diagnostyka noworodkowa i leczenie choroby Menkesa ad 8”

Powiązane tematy z artykułem: list pożegnalny do alkoholu maciej pastuszczak wyrośl chrzęstno kostna