Skip to content

Autoprzeciwciała przeciwko GPIHBP1 jako przyczyna hipertriglicerydemii ad 5

1 miesiąc ago

507 words

Autoprzeciwciała w osoczu uzyskane od Pacjenta 101 (zawierającego 20 dowolnych jednostek [AU] autoprzeciwciał GPIHBP1 na mililitr) związanych zarówno z zredukowanym jak i nieredukowanym GPIHBP1; dodatkowe niespecyficzne wiązanie obserwowano w warunkach redukujących. Autoprzeciwciała w osoczu uzyskane od Pacjenta 38 (zawierającego 20 AU autoprzeciwciał GPIHBP1 na mililitr) związały się chciwie tylko z nieredukowanym GPIHBP1. W dolnym rzędzie panele pokazują te same bloty inkubowane z przeciwciałem monoklonalnym specyficznym dla GPIHBP1 RF4 (4 .g na mililitr) (patrz: Metody Sekcja S10 w dodatkowym dodatku). Przeciwciało monoklonalne RF4 wiąże się z kwaśną domeną GPIHBP1 i dlatego wiąże zarówno zredukowany, jak i nieredukowany ludzki GPIHBP1; wiąże się również z dimerami i multimerami GPIHBP1; te ostatnie formy są artefaktami nadekspresji komórek owadzich i są spowodowane nieodpowiednimi międzycząsteczkowymi wiązaniami dwusiarczkowymi. Kontrolną pożywkę hodowlaną otrzymano z komórek S2, które nie eksprymują ludzkiego GPIHBP1. Panel B pokazuje wyniki eksperymentu immunocytochemicznego dokumentującego, że autoprzeciwciała GPIHBP1 w osoczu otrzymane od Pacjenta 38 (rozcieńczenie 1:20, zielone) są związane z komórkami, które zostały transfekowane białkiem GPIHBP1 znakowanym S-białkiem (hGPIHBP1), ale nie wiąże się z nietransfekowanymi komórkami lub komórkami, które transfekowano ludzkim CD59 znakowanym białkiem S (hCD59) (patrz: Metody Sekcja S7 w Dodatkowym dodatku). Komórki transfekowane CD59 i transfekowane GPIHBP1 wykryto przeciwciałem przeciwko znacznikowi białka S (czerwony); Ekspresjonujące GPIHBP1 komórki wykryto również za pomocą swoistego dla GPIHBP1 przeciwciała monoklonalnego RG3 (pomarańczowego). DNA barwiono 4 , 6-diamidino-2-fenyloindolem (DAPI, niebieski), aby odsłonić wszystkie komórki (zarówno transfekowane, jak i nietransfekowane) na szkiełku nakrywkowym. Immunoglobuliny w osoczu uzyskane od Pacjenta 3 (który był homozygotyczny pod względem delecji GPIHBP1) nie wiązały się z komórkami transfekowanymi GPIHBP1. Podejrzewaliśmy, że interferencja ELISA w próbkach pobranych od pacjentów 38 i 101 była spowodowana przez autoprzeciwciała GPIHBP1. Rzeczywiście, autoprzeciwciała GPIHBP1 wykryto w analizie Western blot (Figura 2A). Analizy ELISA wykazały, że autoprzeciwciała były IgG, a nie IgM (ryc. S1 w dodatku uzupełniającym). Autoprzeciwciała w próbce pobranej od Pacjenta 38 wykazywały silne wiązanie z komórkami transgenicznymi CHO pHSA-745 transfekowanymi GPIHBP1, ale nie komórkami nietransfekowanymi ani komórkami transfekowanymi CD59 (inne białko Ly6); kontrolna próbka osocza (próbka kontrolna 3) nie wiązała się z komórkami transfekowanymi GPIHBP1 (Figura 2B).
Dodatkowe próbki osocza z autoprzeciwciałami GPIHBP1
Figura 3. Figura 3. Identyfikacja czterech dodatkowych próbek osocza z autoprzeciwciałami GPIHBP1.Panel A podsumowuje próbki osocza przesiewane pod kątem autoprzeciwciał GPIHBP1 w 202 zdemi- nizowanych zarchiwizowanych próbkach osocza z kliniki lipidów lub kliniki reumatologicznej, w których pacjenci z układowym toczniem rumieniowatym (SLE) byli być traktowanym. Do badania włączono 40 pacjentów ze SLE, z których połowa była poddawana terapii immunosupresyjnej; 10 z tych pacjentów miało poziomy triglicerydów w osoczu w zakresie od 350 do 750 mg na decylitr (4,0 do 8,5 mmol na litr). 162 pacjentów z różnych poradni lipidowych obejmowało 130 pacjentów z hipertriglicerydemią bez znanej przyczyny genetycznej, 23 pacjentów z hipertriglicerydemią i mutacją w GPIHBP1 lub LPL oraz 9 osób z grupy kontrolnej.
[podobne: maciej pastuszczak, evadent wrocław, matopat torun ]

0 thoughts on “Autoprzeciwciała przeciwko GPIHBP1 jako przyczyna hipertriglicerydemii ad 5”

Powiązane tematy z artykułem: evadent wrocław maciej pastuszczak matopat torun